message-from-blizzard Witam wszystkich. Razem z Frankiem chcieliśmy przekazać wiadomość do wszystkich naszych graczy na całym świecie, ponieważ dzisiejszy dzień jest naprawdę wyjątkowy dla Blizzard Entertainment. Właśnie mija dwudziesty rok istnienia spółki, co jest zupełnie niesamowite. Kiedy zaczynaliśmy, jeszcze w 1991 roku, było nas tylko trzech. Chcieliśmy przy tej okazji podziękować wam za wszystkie te lata, przez które nas wspieraliście, bo bez was nie moglibyśmy kontynuować robienia tego, czym się zajmujemy.

Społeczność, która utworzyła się wokół Blizzard i naszych gier… naprawdę nas fascynuje. Bardzo doceniamy wsparcie, jakie płynie do nas z całego globu i jesteśmy nim niezwykle poruszeni. To naprawdę wspaniałe, że mamy społeczność, która współdzieli naszą pasję do grania oraz zmusza nas do ustawienia poprzeczki jakości wyżej, niż sami to robimy.

Wasza pasja do grania jest oczywista. Absolutnie kochamy wasze opinie i sugestie, więc nie przestawajcie ich nam przekazywać. Jest to dla nas bardzo pomocne w dalszym doskonaleniu się, a my naprawdę chcemy spełniać i przekraczać wasze oczekiwania w przyszłości tworząc jeszcze więcej fajnych rzeczy.

blizzard-retrospective Grami interesuję się od pojawienia się komputerów Apple 2. Od małego wiedziałem, że chcę prowadzić sklep ze słodyczami, bo Willy Wonka był moim ulubionym filmem z dzieciństwa, albo prowadzić sklep z grami. Tak narodził się pomysł. Nie miałem pojęcia, że z tego powstanie Blizzard, Sądziłem, że tworzenie gier może być dobrą zabawą, Na studiach przekonałem kilku fajnych ludzi, żeby do mnie dołączyli. No i oto jesteśmy, 20 lat później… Poznałem Allena na ostatnim roku studiów. Zauważyłem go, bo byliśmy razem w grupie Pewnego dnia przyszliśmy obaj wcześniej na zajęcia z architektury komputerów. Zobaczyłem go i pomyślałem, że pewnie jest bardzo inteligentny. Wyglądał na Izraelczyka, więc zapytałem „z której części Izraela pochodzisz?” Popatrzył na mnie zaskoczony i powiedział: „Słucham?” - „Skąd jesteś?” - odparłem Odpowiedział: „Jestem z Egiptu”. Nie pamiętam tego, ale skoro Mike tak twierdzi. Ja pamiętam, że siedzieliśmy obok siebie w pracowni komputerowej na UCLA. Wychodząc do toalety i po kawę zablokowałem system. Gdy wróciłem, usiadłem, wpisałem hasło, odblokowałem system i wznowiłem pracę. Siedzący obok koleś - nie wiedziałem wtedy, że to Mike - powiedział: „Hej, jak to zrobiłeś?” A ja odpowiedziałem: „Co niby zrobiłem?” Powiedział: „Gdy cię nie było, twój system odblokował się, a ja zablokowałem go swoim hasłem”. Okazało się więc - kto by pomyślał - że Mike i ja mieliśmy takie same hasła do blokowania komputerów. Skończył studia jakieś trzy miesiące przede mną, może pół roku, ale wiedział, jakie są plany. Mieszkał w Irvine i pracował w Western Digital... Wbił sobie do głowy, że powinienem rzucić pracę w Western Digital i wspólnie z nim zacząć robić gry. Nie spodobało się to jego rodzicom. Jego ojciec uznał że porzucanie dobrej pracy to szaleństwo,szczególnie, by rozpocząć ten szalony interes od zera z dzieciakiem, który ma ledwo 22 lata, Ale teraz jego tato chyba wie, że to była słuszna decyzja. Pożyczyłem 15000 dolarów od babci. 10000 przeznaczyłem na firmę, a 5000 wpłaciłem na swoje konto. No i właściwie z tych pieniędzy żyłem przez kolejne dwa lata. Historia Franka jest dość podobna. Obaj studiowaliśmy na Wydziale informatycznym... Studiowałem informatykę i inżynierię na UCLA Miałem szczęście, że wspólny znajomy zapoznał mnie tam z Allenem Adhamem. Uczęszczaliśmy razem na zajęcia ze Sztucznej inteligencji Były koszmarnie nudne... Zamiast na nie chodziłem do Ackerman Union na UCLA i grałem na automatach. Zawsze widziałem tam tego samego faceta. Chodził na te same zajęcia z SI, wydaje mi się, że widzieliśmy się pierwszego dnia i może w dni testów, ale nigdy poza tym, bo zamiast na te zajęcia chodziliśmy grać na automatach... Gdy dorastałem, chciałem tworzyć gry, ale nie miałem pojęcia, jak się do tego zabrać. Allen także wiedział, że chce robić gry, ale on dokładnie zaplanował, jak się do tego zabierze. Gdy skończył studia, rozmawialiśmy przez telefon „Frank, musimy porozmawiać o moich planach. Chcę, żebyś w tym uczestniczył”. Tak zaprosił mnie do współpracy przy tworzeniu gier Zrezygnowałem z pracy w Rockwell i dołączyłem do Allena. Mike'a Morhaime'a poznałem właściwie pierwszego dnia... Wspólnie montowaliśmy biurka –to był nasz pierwszy dzień w pracy... Biuro było bardzo małe, jakieś 50 metrów kwadratowych. Od razu zaczęliśmy pracować nad konwersjami gier z Amigi i Maca. To było dla nas doskonałe doświadczenie. Nigdy wcześniej nie tworzyliśmy kodu gry, a w ten sposób mogliśmy zapoznać się z ogromną ilością kodu. Nasze ogólne podejście było takie, że bez względu na rodzaj projektu nauczymy się, jak go zrealizować i jesteśmy w stanie nauczyć się wszystkiego, za co się zabierzemy. Początkowo firma nosiła nazwę „Silicon and Synapse”. Silikon to budulec elementów komputera, a synapsa to podstawowa jednostka w ludzkim mózgu... Komputery, mózgi, kreatywność, technologia - nikt tego nie zrozumiał... Efekt był taki, że gdy ktoś dzwonił, padało pytanie: „Czy to nie jest ta rzecz, z której robi się implanty do powiększania piersi? I co to do diabła jest synapsa?” Gdy zaczynaliśmy, uznaliśmy, że będziemy szukać rozgarniętych, inteligentnych ludzi, którzy kochali gry i pragnęli uczyć się ich tworzenia. Chcieliśmy tworzyć wspaniałe gry, do tego wszystko się sprowadzało. Przede wszystkim zależało nam na pozyskiwaniu ciekawych ludzi, którzy pasowaliby do firmy, którzy lubili grać. I to dotyczyło wszystkich... Uważam, że czasy przed pierwszym Warcraftem pozwoliły nam rozbudować zasoby utalentowanych ludzi w firmie... Zatrudniliśmy naszego pierwszego grafika 3D, Joeyray'a Halla Na początku do zespołu grafików zatrudniliśmy Sama, Samwise’a Znalazłem w gazecie ogłoszenie o treści „Twórz grafikę do gier komputerowych”. Nic więcej w nim nie było. Bardzo opisowe. Myślę, że napisał je programista. Jeśli chodzi o programowanie, chcieliśmy ludzi którzy lubili gry i tworzenie kodu. Pojawił się Bob - maniak D&D i doskonały programista... Wszedłem w koszulce z napisem „Kocham odpady toksyczne” i z diabłem tasmańskim w krótkich spodenkach i w sandałach. To chyba spodobało się trzem facetom, którzy tam siedzieli. Przyszedłem więc na tę rozmowę i pierwszą osobą, jaką zobaczyłem była taka sympatyczna recepcjonistka - Frank Pearce... Przydzielili mi wtedy zadanie odbierania telefonów, a szczerze mówiąc, nie jestem chyba najlepszą osobą do takich zadań, bo nie zawsze jestem miły. Otworzył usta i powiedział „Yyyy, mogę w czymś pomóc?” Odparłem „Tak, chciałbym rozmawiać z Allenem Adhamem” „Allen jest na spotkaniu, poczekaj, pogadam z Mikem”. I spotkałem się z Mikem. Miałem swoją teczkę z grafikami, w której były praktycznie wszystkie prace, jakie miałem powieszone na ścianie. Wrzuciłem to wszystko do dużej walizki i zabrałem ze sobą. Potem Mike pokazał prace Allenowi i zaoferowali mi pracę. Zatrudnili mnie do pracy nad Rock N' Roll Racing na Super Nintendo. To była nowa wersja gry RPM Racing którą firma stworzyła na samym początku... Byliśmy chyba pierwszym deweloperem w Stanach który opracował i wydał grę na Super Famicon. I udało nam się. Korzystaliśmy praktycznie z nieprzetłumaczonej, japońskiej dokumentacji. Rock N' Roll Racing - nie pracowałem nad tą grą. Gdy zacząłem, to była całkiem zwyczajna gra wyścigowa. Tak naprawdę udoskonalaliśmy tylko RPM Racing. To było dość zabawne, bo wiedzieliśmy, że gry wyścigowe powinny mieć fajną muzykę. A przed Rock N' Roll Racing nikt właściwie nie użył rocka. Więc zaprogramowałem Rock N' Roll Racing używając języka maszynowego dla procesora 6502. Heemeeheemee. Dodaliśmy statki kosmiczne i obcych, zamontowaliśmy na samochodach lasery i tak dalej tworząc fajniejszy styl rozgrywki. Tu pojawił się kolejny przykład rozwoju wpływu Blizzarda. Zamiast zwykłych samochodów stworzyliśmy rakietowe pojazdy z laserami, karabinami i innymi bajerami. Dodatkowo to była naprawdę dobra gra. Rock N' Roll Racing zdobył tytuł najlepszej gry tamtego roku Pierwszym tytułem na SNESa, nad którym tak naprawdę pracowałem była gra „Lost Vikings”. Praktycznie wszyscy w biurze pracowali nad tym projektem. Gdy zacząłem pracować nad Lost Vikings, w grze było około stu różnych wikingów. Jedni stawiali drabiny, inni rzucali pochodnie, takie tam rzeczy. Gra była nastawiona na platformę PC. Inspiracją były dla nas Lemmingi - taka gierka na PC, gdzie sterowało się całym mnóstwem małych ludzików, które kręciły się po ekranie... Postanowiliśmy dostosować to nieco do użytkowników Super Nintendo, i zredukowaliśmy liczbę postaci do 5, potem 4 a w końcu do 3. W grze było jednak mnóstwo zagadek i bardzo ciekawe poziomy. Wrzuciliśmy tam o wiele więcej elementów kreatywnych, niż było nam potrzebne wcześniej. Podczas prac nad Lost Vikings odpowiadałem za zaplanowanie, wszystkich zagadek i poziomów w grze. Korzystaliśmy z programu o nazwie CED, który specjalnie w tym celu stworzył Mike Morhaime. CED, edytor komórek, był moim pierwszym projektem w Blizzardzie. Projekt był w C++, w całości napisany w zortec C++ Nauczyłem się programować w tym języku. To był wstęp do edytora map, który stał się w końcu częścią StarCrafta i Warcrafta i późniejszych gier. To był pierwszy krok w kierunku przekształcenia grafiki PC na grafikę w stylu Blizzarda, która jest bardziej zbliżona stylem do kreskówek, bardziej przyswajalna dla rynku konsol. Wygraliśmy w kategorii najlepszej gry logicznej roku. W tym samym czasie Rock N' Roll Racing zdobył tytuł wyścigowej gry roku. Nasza miniaturowa firma, zatrudniająca dwadzieścia osób zdobyła tamtego roku dwie z siedmiu nagród. Nie można zapominać, że rywalizowaliśmy z takimi firmami, jak Sega, Nintendo, Konami i Capcom. Chyba tylko my zdobyliśmy dwie z siedmiu głównych nagród. Byłem głównym programistą Blackthorne. To była jedna z niewielu naszych gier, która nie miała trybu dla wielu graczy. Zainspirowało nas kilka ciekawych gier z tamtego okresu, które stanowiły fajne połączenie gier logicznych i strzelanek. W grze Blackthorne po raz pierwszy wykorzystaliśmy rotoskopię. Zabraliśmy Franka Pearce'a na ulicę i kazaliśmy mu przeskoczyć parę krzaków, biegać, wspinać się na drabiny - wszystko nakręciliśmy. A potem narysowaliśmy na nim postać. To było jednak dość monotonne i nudne, więc ostatecznie umieściliśmy akcję na odległej planecie. Z jakiegoś powodu ten facet w brudnej koszulce i dżinsach jest księciem. I jak każdy książę, ma dwururkę. Gra została opracowana dość szybko, nie trwało to długo. Gdy wspominam Blackthorne, bawi mnie, że obaj graficy odpowiedzialni za stworzenie grafiki postaci mieli długie, kręcone włosy. A gdy spojrzeć na postacie w grze Blackthorne, wliczając w to głównego bohatera, wszyscy mają długie kręcone włosy. Czyli graficy stworzyli postacie na własne podobieństwo. Przydałaby nam się większa różnorodność wśród grafików, żeby postacie były bardziej zróżnicowane. Inna zabawna historia związana z tą grą to fakt, że musieliśmy zmienić w Europie nazwę z Blackthorne na Blackhawk. Okazało się, że w Europie nazywała się tak dość popularna marką piwa. To było tak, jakbyśmy nazwali nasz produkt „Budweiser”. We wczesnych latach firma utrzymywała się z tantiem za stworzone gry i konwersje, ale były i takie czasy, kiedy brakowało pieniędzy na podstawowe rzeczy, jak wypłaty. Na papierze wszystko zawsze wyglądało, jak gdybyśmy byli kilka miesięcy od wyjścia na plus i posiadania zapasu gotówki, ale jakoś nigdy tak się nie stało. Mike i ja staraliśmy, żeby reszta zespołu mogła skoncentrować się na robieniu gier. Dowiedzieliśmy się, że można dokonywać nieoprocentowanych wypłat z kart Discovery w supermarketach. Pobierali gotówkę ze swoich kart kredytowych w miejscowych supermarketach, a potem wpłacali pieniądze do banku, aby mieć na wypłaty dla pracowników. Choć nigdy nie zdarzyło się, że spóźniliśmy się z wypłatą, to tak naprawdę cud, bo zawsze byliśmy o jakiś tydzień od katastrofy. Niektórzy o tym wiedzieli, inni nie. Ci z nas, którzy byli tego świadomi, wiedzieli jakimi ludźmi są nasi pracodawcy. Wiedzieliśmy, że zawsze będziemy dla nich pracować. Na początku mieliśmy kilka chudych lat, ale naprawdę świetnie się bawiliśmy. Firma rozwinęła się do punktu, w którym nasze karty kredytowe nie mogły już tego wytrzymać. Zwróciliśmy się do rodziców i obaj poprosiliśmy o wpłacenie na konto po 20000 dolarów. W sumie 40000 dolarów Kiedy sprzedawaliśmy naszą firmę spółce Davidson and Associates, maksymalnie wykorzystaliśmy już linię kredytową na 40000 USD. Tak, przez kilka pierwszych lat było ciężko. W tym okresie przechodzimy transformację z firmy, która opracowywała gry dla innych na podstawie ich projektów. Kolejnym krokiem było dla nas realizowanie własnych pomysłów, takich jak Lost Vikings. Następnie zdecydowaliśmy się też zająć wydawaniem naszych gier. Zaczęliśmy od WarCrafta. Gra miała zostać wydana przez normalnego wydawcę, który dysponował siecią dystrybucji, ale my mielibyśmy kontrolę nad opakowaniem. Sprawowalibyśmy kontrolę nad marketingiem, a na pudełku widniałaby nasza nazwa. W trakcie tego procesu pojawili się Bob i Jan Davidson. O istnieniu Silicon & Synapse dowiedzieliśmy się, gdy nasz produkt – „Kid Works” - należało przekonwertować dla Windows. Podjęli się tego zadania. Wykonali je na czas i nie przekraczając budżetu. Pierwszy raz usłyszałem o Silicon & Synapse, gdy podjąłem pracę w Davidson and Associates. Pierwszym zadaniem jakie mi powierzono, było zebranie informacji przed zakupem pewnej niewielkiej firmy, której przyglądał się Davidson. Chcieliśmy ich wykupić, ponieważ zdobywaliśmy coraz większy udział w rynku oprogramowania edukacyjnego, a jeszcze większy był rynek oprogramowania rozrywkowego na PC. Pewnego wieczoru Bob po prostu zapytał Allena „To ile chcecie?” a Allen podał mu jakąś astronomiczną kwotę, sądząc, że Bob odpowie „Nie ma mowy, to za dużo”, ale on po prostu się zgodził. Byliśmy wtedy spółką akcyjną, więc mogliśmy sobie na to pozwolić. Nie wiedzieliśmy czy są zainteresowani sprzedażą, ale podejrzewam, że Interplay złożył im ofertę lub zaproponował zatrudnienie. W tamtym okresie Interplay stanowił absolutny szczyt. To była doskonała firma, zatrudniająca mnóstwo naprawdę dobrych ludzi. Zawsze sądziliśmy, że Interplay ma przewagę, ponieważ są z tego samego kręgu kulturowego, co ludzie z Silicon & Synapse. Z drugiej jednak strony my byliśmy dojrzali, a im zależało, aby ktoś taki zajmował się prowadzeniem interesów. Powiedzieli „Nic nie musi się zmienić. Będziecie dalej robić to samo co teraz. Jesteście świetni w tworzeniu gier. Naszą działką jest oprogramowanie edukacyjne. Zajmiemy się dla was sprzedażą i dystrybucją, ale nic nie musi się zmieniać. Róbcie dalej swoje”. To kreatywni ludzie, a kreatywności nie da się kontrolować. Trzeba pozwolić, aby wszystko toczyło się własnym torem. Powiedziałem, że oni mają coś więcej, niż kreatywność - rozumieją swoich klientów. Sami są swoimi klientami. W końcu Allen zadzwonił do mnie w piątek i powiedział „Wasza firma jest bardzo atrakcyjna, ale jak wiecie od dawna współpracujemy z Interplay i chyba pójdziemy w tym kierunku”. Jakiś czas później do mojego biura przyszła Jan, a ja powiedziałem „Ludzie z Silicon & Synapse postawili na Interplay”. Ona odparła - „Naprawdę? Mogę porozmawiać z Allenem?” Odrzekłem „Proszę bardzo”. I tak zrobiła. Sama opisze tę rozmowę. Zadzwoniłam do niego i powiedziałam „Popełniłeś duży błąd”. Odpowiedział „Siedzimy na podłodze i tak myślimy, że chyba zrobiliśmy najgorszą rzecz, jaką mogliśmy sobie zrobić”. A ja na to: „Popełniliście duży błąd i chciałabym, żebyście to jeszcze przemyśleli”. W poniedziałek zadzwonił Allen i powiedział: „Rozmyślałem nad tym, co powiedziała Jan”. Myślę sobie, „Nieźle się zaczyna”. W końcu powiedział, ”Naprawdę chcemy dojrzałości. Chcemy kogoś z żyłką do interesów, a takich ludzi zauważyliśmy u was z Davidson”. I dodał, „Zmieniliśmy zdanie i wybierzemy was.” Powiedzieli, że zachowamy pełną kontrolę nad tworzeniem gier a to pozwoliło nam utrzymać autonomię przez wszystkie te lata. Nasza struktura jest całkowicie unikalna dla dużych organizacji, które posiadają taką autonomię. Nie mieliśmy problemów z tym, żeby pozwolić ludziom z Blizzarda robić swoje. Zastrzegliśmy jednak, że będzie to trwało dopóty, dopóki wszystko będzie działać Gdyby nie działało, możliwe, że musielibyśmy coś zrobić, ale wszystko zawsze działało. Nigdy nie było z tym problemów. Zmiana nazwy naszej firmy na każdą inną byłaby lepsza, niż pozostanie przy Silicon & Synapse. W pewnym momencie Allen zdecydował „Musimy zmienić nazwę”. Przeprowadziliśmy burzę mózgów i wybraliśmy „Chaos Studios”. Nazwa doskonale oddawała nasz proces tworzenia i chyba dalej oddaje. Mnóstwo ludzi czytało nazwę jako „chaus” lub „chads”. I wtedy zadzwonił ktoś z firmy o nazwie „Chaos Technologies”. Mieli siedzibę na Florydzie. „Nazwa Chaos jest nasza, ale możecie jej używać jeśli zapłacicie nam 100000 dolarów”. Odpowiedzieliśmy „Ojej, nie, dziękujemy, wybierzemy inną nazwę”. Jedną z pierwszych rzeczy, które wydarzyły się po zakupie firmy był telefon od Allena, który powiedział, „Mieliśmy spotkanie i uznaliśmy, że nie podoba nam się Chaos w nazwie i chcielibyśmy ją zmienić”. Omawialiśmy różne pomysły i w końcu wybraliśmy nazwę „Ogre Studios” W tym okresie byliśmy już częścią Davidson and Associates Kiedy Allen zaprezentował Jan Davidson nazwę „Ogre Studios”, bardzo jej się nie spodobała. Powiedziałem „Hmm, ciekawe. Możemy do tego jeszcze wrócić?” Odbyłem małą rozmowę z Jan, która była nastawiona dość negatywnie. ...Pomyślałem, że nazwa może być nieco przerażająca dla dzieciaków Zadzwoniłem do Allena i powiedziałem „Obiecałem wam pełną niezależność w tego typu sprawach i głupio się teraz czuję, ale według Jan i ludzi z marketingu, a oni się na tym znają, taka nazwa może mieć wpływ na nasze interesy”. W końcu zmieniliśmy nazwę na coś bardziej przyjaznego. Pewnego weekendu Allen przyszedł z listą siedmiu słów wybranych ze słownika. Wśród nich były „Midnight Studios”, co brzmiało bardziej jak firma pornograficzna, i „Blizzard Entertainment”, co doskonale pasowało Na szczęście udało nam się uniknąć przeciętnych i kiepskich nazw i skończyć na czymś tak wspaniałym jak „Blizzard”. Tak więc przeszliśmy od „piersi” przez „ogry” i potem „czad”, aż skończyliśmy na nazwie „Blizzard”. Pamiętam, to było jakieś 100 lat temu, gdy w moim biurze pojawił się gość o imieniu Chris Metzen. Allen oprowadzał go po firmie. Zauważył, że mam na ścianach mnóstwo materiałów o D&D - szybko złapaliśmy kontakt. Jak to pasjonaci. Wiele lat temu grałem ze swoim zespołem i podczas jednego z występów rysowałem coś na serwetce. Pojawił się znajomy znajomego i powiedział: „W Costa Mesa jakaś firma szuka grafików”. Nie wiedziałem nic więcej, sądziłem, że to jakaś firma graficzna, ale wtedy uznałem: „Skoro chcą mi płacić za rysowanie, to zapowiada się nie najgorzej”. No i gdy pojawiłem się w piątek rano, wpadłem na uroczego człowieka o imieniu Joeyray. Chyba pierwsze co powiedział to „Czego, do diabła, chcesz?” Czasami nie byliśmy zbyt miłymi rozmówcami. Odbieraliśmy telefony słowami „CZEGO?” a Allen krzyczał na nas „you can’t answer the phone like that guys!”. Na co ja odpowiadałem: „Dobra, dobra”. Rozłożyłem na biurku trochę rysunków, a on poszedł po szefa, Allena Adhama. Zaprosił mnie na drugie spotkanie. Rozmawialiśmy przez chwilę. Zapytał czy interesuje mnie ta praca, a ja odparłem, że mogę tu nawet sprzątać. Wiedziałem, że to miejsce i ci ludzie to mój nowy dom. W tamtych czasach byliśmy bandą świrów grających w różne gry, słuchających heavy metalu i rock'n'rolla. Cały czas robiliśmy sobie głupie kawały, byliśmy jak stado maniaków z plastikowymi spluwami. Nikt nie wie jak narodziła się ściana Jawów. Pewnego dnia ktoś wziął bloczek z żółtymi kartkami do naklejania, nie pamiętam kto, i narysował Jawę i powiedział „Ha ha, to zabawne, Jawa” Ludzie zaczęli stroić sobie żarty z powagi Jawów. Wszyscy graficy zaczęli je rysować. Jeden miał ogromne afro i ogromne okulary, był wściekły i pokazywał środkowy palec - to był „JawaRay Hall”. To było całkiem zabawne. ...Mieszali to z klasycznymi bohaterami, jak: „Jawan Wayne” „Jawaptimus Prime”, albo wielki Jawa ścigający jeepa - to that was „Jawassic Park” Z gry Samurai Showdown: „Jawan Fu” Gitarzysta depczący po Jawie, to był „Jawa-Wa Pedal” Cała ściana była tego pełna. Parę dni później wszystko zniknęło. Pozostał tylko cień wspomnienia. Wspominam te dni z tęsknotą, ale one już nie wrócą. Podziękowania dla działu kadr Tworzyliśmy mnóstwo gier na konsole i nie tylko. Czuliśmy, że powinniśmy się rozwijać i rozrastać. Pierwszą grą, nad którą pracowałem w Blizzardzie, była „Justice League Task Force”. To była gra w stylu Street Fightera z super bohaterami, świecącymi się jak choinka. To był specjalny projekt. Nauczyliśmy się czegoś ważnego - mianowicie, że Superman, nie potrafi kopać (niezależnie od tego, co widzieliście). Rozwinąłem się. Wydaje mi się, że testowali mnie, gdy tworzyłem plansze do Lost Vikings 2. Zacząłem pracę w Blizzardzie w 94 roku i szybko zostałęm wrzucony do jednego boksu z Mickym Nielsonem, Davem Berggrenem i Chrisem Metzenem. Wtedy nie znałem Metzena. Pamiętam, że wszyscy dopiero zaczynaliśmy uczyć się 3D, i było naprawdę trudno, bo mieliśmy bardzo tradycyjne doświadczenie artystyczne. Wszyscy graficy przesiadali się na 3D MAXa - cała branża wchodziła w trzy wymiary. Pamiętam, że ten program mnie naprawdę przerażał. Pomyślałem – o nie, mam nadzieję, że nie stracę tej roboty, bo raczej nie dam rady. Pamiętam, że Chris przeklinał. Pomyślałem, ten koleś klnie. Chyba nie wolno tego robić w pracy. Pamiętam, że usłyszałem, jak odjechał od biurka i po prostu (odgłos splunięcia). W końcu naplułem chyba na ekran ze wściekłości. Popatrzyłem - o kurczę - ten koleś na pewno zostanie zwolniony I przez kolejny tydzień dziwiłem się codziennie przychodząc do pracy, jak to możliwe, że on tu dalej pracuje? W tym czasie pełniliśmy wiele różnych funkcji. To dotyczyło każdego. Miałeś swoje podstawowe zajęcie, dla mnie to były grafiki, ale byłem też recepcjonistą. Sami wykonywaliśmy także testy jakościowe. I zapewnialiśmy pomoc techniczną. Byłem jedną z dwóch osób zajmujących się sprawami technicznymi. Przez cały dzień odbierałem telefony jako pomoc techniczna, a popołudniem jechaliśmy do sklepów Frys albo Micro Center po sprzęt, który później instalowaliśmy w komputerach klientów. Robiliśmy wiele rzeczy. Gdy ktoś mógł robić więcej, niż jedną rzecz, zawsze było to mile widziane, I zawsze pomagaliśmy. Tacy byliśmy Graficy jednego dnia pracowali nad Death and Return of Superman, a następnego nad Justice League Task Force, a potem nad tą nową grą... Jak jej tam było... WarCraft! Graliśmy wtedy w grę Dune II opracowaną przez Westwood Studios. Ale poza Westwood byliśmy pierwszą firmą, która dostrzegła wartość gatunku RTS. Ewolucja świata Warcraft była dość dziwnym procesem. To był tygiel pomysłów różnych projektantów i ludzi, którzy pracowali wtedy nad grą. Klasyczne fantasy. Tworzyliśmy postacie, orków, ludzi i takich tam innych, ale były małe, sztuczne i szczerze mówiąc wyglądały głupio. Bo były małe... I wyglądały głupio. Sam Didier i kilku najważniejszych grafików włączyło się w projekt, łącząc różne pomysły i kultury. Dzięki temu projekt graficzny ruszył z kopyta. Staraliśmy się stworzyć coś w rodzaju... szybkiej i fajnej gry fantasy, A nie kolejną osadzoną w nudnym Średniowieczu grę fantasy z głupawymi mieczykami i małymi ludzikami w kolczugach. Mieliśmy fajne postacie, orków z rogatymi hełmami, z mnóstwem zębów i kolców, no i krasnoludy i tak dalej. Warcraft był tak ogromnym sukcesem, że Blizzard stał się ogólnie znanym deweloperem. Wszyscy w branży byli pod wrażeniem. Dostał tytuł gry roku i wszyscy byli tym zaskoczeni. To był drugi rok, w którym zespół nie był traktowany jak nowicjusze. Gdy zaczęliśmy prace nad WarCraftem II, pamiętam, miałem głębokie przeświadczenie, że świetnie byłoby to rozbudować. Stworzyć królestwa i kontynenty, dodać nowe rasy, z których każda wnosiłaby coś unikalnego do tej historii. Ostatecznie WarCrafta II i WarCrafta III dzieli wiele lat. Wyrobiliśmy się pracując nad kilkoma innymi rodzajami gier i światami, które pozwoliły nam rozwinąć umiejętności tworzenia fabuły, więc gdy pojawił się Warcraft III, byliśmy w stanie podjąć się takiego zadania. Znaliśmy swoją tożsamość jako graficy. Znaliśmy swoją tożsamość, jako autorzy fabuły. Pomysły zaczęły rodzić się łatwiej i szybciej, były bardziej wyraźne i naprawdę miały duszę. Sekwencje filmowe były fantastyczne - wciąż uważam, że stanowiły wzór dla całej branży i chyba dalej tak będzie. Myślę, że w ciągu następnych 10 lub 20 lat będziemy obserwować rozwój naszych możliwości na polu artystycznym. Dla mnie był to także niezwykle ważny projekt, ponieważ chciałem zdefiniować styl grafiki dla Blizzarda. Chyba po raz pierwszy wspólnie z Metzenem pracowaliśmy w skupieniu nad fabułą. Postawiłem sobie poprzeczkę bardzo wysoko i realizacja celu pochłonęła wiele godzin nocnej pracy. Jeśli chodzi o dział filmowy, Chyba wszystko zaczęło się przy pracach nad WarCraft: Orcs and Humans. Mieliśmy chyba jedną osobę w dziale filmowym, to był Joeyray Hall. Byłem pierwszą osobą zajmującą się filmami w Blizzard Entertainment, z powodu doświadczenia w 3D. Stworzył takie... według dzisiejszych standardów bardzo prymitywne, zbliżenia w 3D na mapach Do momentu premiery WarCraft II, robiliśmy coraz więcej w 3D i zatrudnialiśmy nowych ludzi. Zanim rozpocząłem pracę w Blizzardzie, przygotowywałem się do studiów medycznych. Jednak kumpel, który tam pracował, upierał się, że powinienem do nich zajrzeć. Pamiętam, jak wszedłem do biura na Red Hill, myśląc... To jest mój dom... Najwspanialsze miejsce na świecie, po co miałbym stąd odchodzić. Dział filmowy powstał mniej więcej w okresie tworzenia Diablo. Chcieliśmy pokazać, co umiemy. Stworzyliśmy wstęp do Diablo, który jak na tamte czasy był całkiem niezły. Gdy teraz go oglądam, trochę mnie odrzuca, ale chyba był całkiem fajny. Autorami pomysłu na Diablo byli ludzie z Condor, który ostatecznie przekształcił się w Blizzard North. To był dobry, młody zespół, tak jak my. Pierwotnie Diablo miało być turową grą RPG z plastelinową animacją. Powiedzieliśmy: „Cóż, sam pomysł jest doskonały, ale pozwólcie nam zaprezentować co robimy w 3D”, Tak więc przekonaliśmy ich do 3D. Wyobraźmy sobie, jak wyglądałoby Diablo w animacji plastelinowej. Diablo wydawało mi się dość mroczne, ale na tym etapie nie zamierzałem niczego kwestionować. Mieliśmy już dwa produkty na pierwszych miejscach - to nie był przypadek. WarCraft II oferował rozgrywkę sieciową. Chcieliśmy, żeby ludzie mogli grać przez Internet, ale nie zapewnialiśmy własnego wsparcia. Dlatego w Diablo, postanowiliśmy przygotować usługę wyszukiwania graczy i to był pierwotny pomysł, z którego zrodził się Battle.net. Wszystko miało być pod jednym przyciskiem. Chcieliśmy, żeby do rozpoczęcia gry ze znajomymi wystarczyło nacisnąć jeden przycisk. Wszystko miało być proste, bez konieczności wpisywania adresów IP i technicznych rzeczy. Prosty sposób na wyszukiwanie i dzielenie się wrażeniami z gry. Dla nas to było oczywiste, bo zawsze po pracy graliśmy w Samurai Showdown, Street Fighter czy Mortal Kombat. Znacznie lepiej jest dołożyć znajomym, niż bić się z komputerem. Jednym z moich osiągnięć jest pokonanie Romana Kenny'ego w grze Street Fighter 2 przy pomocy stóp. Odtąd każdy kto chciał się ze mną zmierzyć, musiał korzystać z tego samego kontrolera, więc musieli zmagać się z odorem. Nie za bardzo mogli grać, więc ich także pokonywałem. Porażka - proszę bardzo! Skończyliśmy WarCrafta II i zabieraliśmy się za RTS w kosmosie. Kto za nas nie dorastał marząc o pracy nad Gwiezdnymi Wojnami, tak więc StarCraft był okazją, aby stworzyć nieco inną gwiezdną operę. Rzucaliśmy najbardziej szalone pomysły, aż w końcu mieliśmy Zergów i Protossów, a dział filmów właśnie zabierał się do pracy. Wiedzieliśmy, że chcemy robić filmy. Do gry nie było jeszcze wymyślonej fabuły. Ale stworzyliśmy kilka fragmentów, które można było wykorzystać na różne sposoby. Matt i Dwayne zaczęli już pracować nad wstępem i fragmentami, które miały zaprezentować Terran jako prostaków. Rozważaliśmy pomysł umieszczenia w kosmosie orków, więc to byliby orkowie i ludzie, ale w kosmosie. Właśnie coś takiego mieliśmy na myśli. Skorzystaliśmy z silnika WarCraft II, dodaliśmy nieco nowej grafiki, praktycznie przeniesionej z WaCrafta II do realiów S-F. Zaprezentowaliśmy to klientom podczas targów i wszyscy powiedzieli... O, orkowie w kosmosie. Na co my odpieraliśmy, nie, to nie są orkowie w kosmosie. Choć byliśmy z siebie bardzo dumni, jeszcze przed końcem targów zżerał nas wstyd. Naprawdę daliśmy ciała. Zobaczyliśmy co robili inni. Szybko zdaliśmy sobie sprawę, że musimy wprowadzić zmiany. Po blisko roku prac zaczęliśmy od nowa z bardziej zaawansowaną, izometryczną perspektywą - wszystko zaczęło wyglądać bardziej klarownie. Powiedziałem, no dobrze, dajcie mi kilka tygodni, może miesiąc, zamknijcie mnie w pokoju, przygotuję nowy silnik. Gdy wyjdę z pokoju, będę miał dla was nowy silnik, na którym będziecie mogli stworzyć StarCrafta. I tak właśnie zrobiłem. Przez cały miesiąc aż do grudnia powtarzałem o północy wszystkim 50 osobom, które pracowały przez 7 dni w tygodniu, żeby się nie martwiły, bo wychodzimy na prostą. To oczywiście nie była prawda. Planowaliśmy wydać grę w 1997 roku, może nawet wcześniej, jeżeli uwzględnimy wersję z orkami w kosmosie. Najgorszy okres dla zespołu trwał jakieś 8 miesięcy. Powtarzali, że już prawie skończone, że jeszcze kilka dni. Mijały kolejne miesiące, oni powtarzali swoje, a my z jakiegoś powodu kupowaliśmy to. Gra wyszła w końcu dopiero w kwietniu. Ale szczerze mówiąc wspominam ją z rozrzewnieniem. Miałem w sumie, może z 18 godzin wolnego, bo tyle czasu rodził się Garret - mój syn. Czuję, że cały zespół stanowi jedność. Moja żona spała na kanapie, a mój 3-dniowy syn na ręczniku na moim biurku, zaraz obok klawiatury. Wydajny i skuteczny układ. Wszyscy doskonale pracowali, wiedząc, że to ważne. Siedziałem przy komputerze... dawałem synowi butelkę i pracowałem dalej. To był bardzo rodzinny okres w Blizzard. Tak radziłem sobie z rodziną podczas nagodzin w pracy. To był ważny projekt, coś z czego mogliśmy być dumni. Początek prac nad World of Warcraft wynikał z naturalnej ewolucji. Gdy zdecydowaliśmy się, że chcemy to zrobić, trwały już prace nad WarCraftem III. Przewidywaliśmy, że pewnego dnia ożywimy uniwersum WarCrafta w grze, w której każdy wcieli się w jakąś postać w tętniącym życiem świecie. Przyjemnie było obserwować, jak powstawał WarCraft III, i jak pomysły ewoluowały w kierunku otwartego świata. Pod wieloma względami obie te gry powstawały jednocześnie. Zebrał się zespół i zaczęliśmy planować, jak stworzyć to MMO. Co chcemy zrobić inaczej? Chcieliśmy, żeby akcja toczyła się dość szybko, bez monotonnego farmowania. Żeby gracze nie musieli czekać. Pamiętam, że kiedy zaczęliśmy pracować na World of Warcraft, był to już rozległy, bogaty i barwny świat. Podczas gry można było się w nim całkowicie zanurzyć przykuwał uwagę, był czymś specjalnym. Na samym początku stworzyliśmy Furbolga.. Furbolgi się zabijało i wypadał z nich kolczyk do sutka, który był jednym z ich skarbów. Początek prac na WoW był fantastyczny, mieliśmy niesamowity zespół. Pamiętam, że przez pierwszy miesiąc wszyscy wołali na mnie Świeżak Bardzo się ucieszyłem, gdy zatrudnili kogoś nowego i przezwisko przeszło na niego. Gdy skończyliśmy już WoW, stał się uniwersum z prawdziwą świadomością samego siebie I sadzę, że właśnie to było ważnym powodem, który przyciągał graczy. Czuli, że każdy element został umieszczony w grze z czułością. W trakcie prac nad grą, gdy umieszcza się model tymczasowy, zwykle jest to prostu biało-czarny sześcian. Wiadomo, że to nie jest właściwy model Ktoś wpadł na genialny pomysł, aby umieścić na tym sześcianie moje zdjęcie. To musiało się sprawdzić, bo wiadomo, że gdybym to zobaczył, poprosiłbym kogoś o przygotowanie tej części grafiki. Tak więc pierwszy błąd zgłoszony w alfie to: „Dlaczego patrzy na mnie Billy Joel?” oraz „Dlaczego mam na ramieniu Poncha z serialu CHiPS?” Brakowało naramienników, więc zamiast tego gra wyświetlała sześcian z moim zdjęciem. Taka jest historia sześcianu Shane'a. Możemy zmienić orków w bohaterów, gobliny mogą latać na plecakach odrzutowych. To ogromny, świat o nieskończonych możliwościach. W końcowym okresie projektu, który trwał pięć lat, zespól liczył sobie 60 osób. Pracowaliśmy bardzo intensywnie, zespół wypracował ogromną ilość nadgodzin. To była ciężka praca. Najtrudniejsze były dwa ostatnie lata. Ale chyba wszyscy czuli, że włożyliśmy w tę grę krew, pot i łzy i była tak dobra, jak tylko się dało. World of Warcraft żyje własnym życiem, jeśli chodzi o wielkość, skalę i zasięg społeczności. Nikt jednak nie wiedział, jak wielki wpływ będzie miała ta gra na firmę, z powodu wymagań operacyjnych. Musieliśmy się ciągłe uczyć, bo przed wydaniem WoW nie doświadczyliśmy niczego na podobną skalę. Ta gra zmieniła nasze życie, firmę, inne gry, i całą branżę. Na pierwszy rok World od Warcraft mieliśmy zaplanowane jakieś 400 000 użytkowników w Ameryce Północnej. Przekroczyliśmy tę liczbę już w pierwszym miesiącu. W pierwszym roku musieliśmy wiele razy wstrzymywać sprzedaż bo nie byliśmy w stanie świadczyć usług nowym graczom. W gorączkowym pośpiechu trzeba było kupować nowy sprzęt i dokładać starań, żeby użytkownicy mogli bez przeszkód grać. Nie mogliśmy tego zaplanować z wyprzedzeniem. Wydanie World of Warcraft miało wpływ na każdy dział firmy. Musieliśmy sobie poradzić z ogromnym sukcesem, i ogromną liczbą graczy. Musieliśmy rozbudować całą firmę. Gorączkowo pracowaliśmy nad aktualizacjami, pomimo zbyt małego zespołu. Pamiętam, że pierwsze osoby, które dołączyły do drugiego zespołu, naprawdę były inspiracją, bo tak kochały swoją pracę. Wtedy do ekipy dołączył J. Allen Brack. Miałem zostać starszym producentem w zespole grafików. Zawsze byłem wielkim fanem Blizzarda, od czasów WarCrafta. Grałem dużo w trybie wielu graczy w WarCraft 1 i 2. Ci ludzie wnieśli ogromny ładunek energii. I przekaz - „Czy zdajecie sobie sprawę, jak wspaniała jest stworzona przez was gra? Naprawdę czułem, że nowi pracownicy ożywili WoW, kiedy wciąż leczyliśmy rany po premierze. Nawet wtedy, gdy przekroczyliśmy możliwości techniczne już w pierwszym miesiącu pierwszego roku, chyba żaden z nas nie zdawał sobie sprawy, że przebijemy próg miliona aktywnych graczy, potem dwóch, pięciu, a pokonanie progu 10 milionów aktywnych graczy daleko przekraczało najśmielsze nawet oczekiwania. Jest taka historia, jak to Adham powiedział „Pewnego dnia ta gra będzie miała milion abonentów!” I wszyscy się śmiali - nigdy tak się nie stanie. Jeżeli czegoś się nauczyliśmy, to tego, że nie umiemy przewidywać przyszłości. Naprawdę podziwiam ludzi, którzy pomogli nam stworzyć tę grę. Wymagało to ogromnych nakładów pracy, wielkiego poświęcenia i nie stało się przypadkiem. Stało się tak za sprawą ludzi z Blizzarda. To był wstrząs i zaskoczenie. Gra zmieniła sposób myślenia ludzi. Zmieniła społeczny aspekt rozgrywki, wynosząc go na całkowicie nowy poziom. Sądzę, że stworzyliśmy coś, czemu trudno będzie dorównać, czemu tak naprawdę będzie mogło dorównać nasze następne MMO. Cześć, nazywam się Chris Sigaty, jestem kierownikiem produkcji gry StarCraft II. Pracę zaczynałem jako tester w dziale zapewniania jakości. Studiowałem wtedy jeszcze, szukałem pracy na wakacje, a do Blizzarda przyciągnęły mnie gry. StarCraft II był ogromnym przedsięwzięciem. Pierwszym krokiem było ustalenie, że chcemy stworzyć tę grę. Upłynęło 12 lat od premiery pierwszego StarCrafta, do momentu gdy zaczęliśmy finalizować prace nad StarCraftem II. A tak, kiedy zaczęliśmy prace nad StarCraftem II? Kiedy to było, jakieś 7 lat temu? Co? 7? Pamiętam, jak kierownicy z tamtego okresu usiedli razem i postanowili, że zrobimy StarCraft II. Chyba mam jeszcze ten dokument: No dobrze, zrobimy StarCrafta II? StarCraft 2 ma czerpać z dziedzictwa. W dużej mierze ma przypominać pierwszą grę, ale w 3D. Zrobimy coś naprawdę fajnego dla jednego gracza i coś naprawdę fajnego w sieci. Fabuła stanowi istotny element tworzonych przez nas gier. Uznaliśmy, że będzie bardzo ważna w StarCrafcie II. Stworzyliśmy wszystko na bazie tej elastycznej fabuły. Zespół jest fantastyczny, prowadzi go bardzo silna osobowość - Sammy, który ma unikalny talent do inspirowania ludzi. Trzeba prawdziwego oddania, żeby zerwać się przed południem i pokazać w pracy - to trudne. Jak wiecie, wszyscy graficy są także projektantami, więc możemy tworzyć gry. Ale mamy tu też normalnych projektantów, którzy nam pomagają. Zacząłem pracować dla Roba Pardo nad StarCraftem. Siedzieliśmy nad jednostkami i budynkami, potem zajęliśmy się misjami. Później objąłem bardziej kierownicze stanowisko. Zatrudniliśmy kilka osób, stworzyliśmy zespół równoważenia i zaczęliśmy składać tę grę. Napisałem SI do całości pierwszego i sporej części drugiego StarCrafta. Zawsze szukałem sposobów, aby uniemożliwić komputerowi oszukiwanie. W StarCrafcie 2 całkowicie wyeliminowaliśmy oszukiwanie, wszystkie jego formy. Nie można już odróżnić komputera od człowieka. Próbowaliśmy stworzyć na nowo tę klasyczną grę, w którą wszyscy graliśmy już od 10 lat. W zespole było sporo obaw o to, czy uda nam się sprostać temu zadaniu. Czy uda nam się stworzyć grę godną nazwy StarCraft. Jednej z najlepszych gier na PC wszech czasów. Prawdopodobnie najlepszej gry strategicznej wszech czasów. Gdy zaczęliśmy pracę nad StarCraftem i wydaliśmy tę grę, wszyscy wiedzieli, że jest dobra i wiązali z nią spore nadzieje. Jestem naprawdę dumny, że udało nam się przygotować dobrą fabułę do StarCrafta II. Tryb wieloosobowy także jest fantastyczny, tak samo jak Battle.net. To wspaniałe zobaczyć, jak daleko zaszedł StarCraft. Blizzard kończy 20 lat i na tym etapie człowiek patrzy nie tylko na przeszłość, ale także na to, co stanowi dziedzictwo firmy. Przyszłość zapowiada się wspaniale. 20 lat to szmat czasu, ale chyba chcemy, żeby Blizzard przetrwał na długo po odejściu aktualnego kierownictwa. Wystarczy spojrzeć na takie firmy, jak, na przykład Disney, który istnieje jakieś 80 lat. Przez pierwsze 20 lat nie stworzyli nawet połowy swoich najlepszych filmów ani nie zbudowali Disneylandu. Więc, gdy się zastanowić z tej perspektywy, uważam, że najlepsze jeszcze przed nami, że czeka nas złota epoka. Chcemy być firmą, która dostarcza najlepsze gry, która tworzy i opracowuje coś, co stanowi część naszego DNA, która będzie to robić jeszcze przez bardzo długi czas. Nie zawsze było tak, jak teraz. 15 lat temu sytuacja była inna. Firma zmieniła się w to, czym jest teraz i wciąż ewoluuje. Blizzard Entertainment nie stoi w miejscu. Firma jest dynamiczna, rozwija się, ewoluuje. Wszyscy tu kochamy nasze gry i o to właśnie chodzi. Ile jest takich firm na świecie? Idziesz do pracy, masz wspaniałe zajęcie, z którego się utrzymujesz. Nie znam zbyt wielu miejsc, w których ludzie naprawdę wierzą w to, co robią. To miejsce, gdzie rodzi się duma kojarzona z tym logo z tym małym niebieskim logo. Wiele to dla mnie znaczy. Tak długo, jak będą mieli dobrych ludzi, skupionych i oddanych robieniu najlepszych gier, których nie potrafi stworzyć nikt inny, będą sobie doskonale radzić. Gry, nad którymi pracujemy, są naprawdę wspaniałe. Uważam, że mamy lepszą pozycję, niż jakakolwiek inna firma, żeby być światowym liderem w grach sieciowych. Jesteśmy na samym czele frontu nowego medium rozrywki. Tworzymy gry, mamy możliwość wprowadzenia nowych wzorów mechaniki gier, nowych technologii, możemy łączyć tysiące graczy. To naprawdę ekscytujące, przygotowywać nowe sposoby doświadczania rozrywki. Po tych wszystkich zmianach, po wzroście, globalizacji, jesteśmy teraz inną firmą, niż na początku. Rozwój i stopień komplikacji gier, które tworzymy, został przekroczony przez liczbę ludzi na świecie, którzy chcą w nie grać. Ważnym elementem działalności Blizzard jest chęć udostępniania naszych gier jak największej liczbie użytkowników na całym świecie. W naszych biurach na całym świecie panuje ogromna różnorodność, ale wszyscy mają jedną cechę wspólną. Dla wszystkich pasją są produkty i kultura Blizzarda. Ze względu na dominującą pozycję World of Warcraft, Blizzard może mieć tendencję do utrzymywania tej marki tak długo, jak tylko się da. Wiem, że trwają prace nad innymi projektami i bardzo mnie to cieszy. Uważam, że ten zespół powinien uderzyć wprost w World of Warcraft i przejąć wszystkich klientów tej gry. Bo jeżeli my tego nie zrobimy, zrobi to ktoś inny. Uważam, że teraz dla nas wszystkich, którzy pracujemy w Blizzardzie już od bardzo dawna, ważne jest, abyśmy rozmawiali z nowymi pracownikami i uczyli ich naszej kultury i przekazywali wartości. I pilnowanie, żebyśmy wciąż byli Blizzardem. Uczymy nowe pokolenie pracowników, aby zrozumieli wagę pewnych spraw i fakt, że te wartości są bardzo drogie sercom osób, które pracują tutaj od zawsze. To jest podstawa dla dawnego Blizzarda, Blizzarda teraźniejszego i dla Blizzarda w przyszłości. Tak długo, jak będziemy pamiętać co jest najważniejsze, na czym budowaliśmy sukces, tak długo, jak będziemy o tym pamiętać we wszystkim, co robimy, to przyszłość Blizzarda będzie bardzo jasna.